Nie ma recepty na szczęście, sukces i miłość. Człowiek to bardzo skomplikowana, złożona istota i nie ma instrukcji “krok po kroku” jak się do niego zbliżyć. Jak wzbudzić jego zainteresowanie i zaufanie. Jak pokazać, że Ci zależy, ale jednocześnie nie przesadzić i nie odstraszyć. Nadgorliwość i zbyt szybkie przyznawanie się do uczucia może przynieść negatywny, wręcz odwrotny skutek. Ciężko to wyczuć i się zgrać. Czasem się udaje, zazwyczaj nie. Tu nie ma żadnych reguł. Nikt nie napisał regulaminu miłość. Każda sytuacja i relacja jest niepowtarzalna, zależna od miliarda mikroskopijnych czynników. Nie przewidzisz co się stanie za tydzień, jak to wszystko się potoczy.
Chciałabym się otworzyć, znowu komuś zaufać, a jednocześnie na myśl o ponownym otwarciu swojego serca dostaję dreszczy i odruchu wymiotnego. Nie chcę, boję się, dajcie mi święty spokój.
W głowie mam całą kolekcję przykrych wspomnień, związanych z relacjami damsko-męskimi. Często kisimy w sobie te brudy i mimo szczerych chęci, nie umiemy się ich pozbyć. Wleczemy je za sobą jak kulę u nogi. Wchodzimy w nowe relacje ze złymi przeświadczeniami, nastawieni na kolejną porażkę. Coraz mniej wierzymy, że tym razem będzie inaczej, że może się udać. Część nas żywi wielkie nadzieje, że jednak ta nowo poznana osoba będzie wyjątkowa, że nas zaskoczy i oczaruje. W każdym nieznajomym wyszukujemy dziwnych doskonałości. Szukamy czegoś niezwykłego, jakiegoś punktu zaczepienia, który da nam złudną nadzieję, że może to właśnie ta przeznaczona nam osoba, na którą czekaliśmy całe życie.
Chęci i starania mogą tu niewiele pomóc, bo o ile jesteśmy w stanie w miarę kontrolować swoje myśli i zmieniać swoje podejście i punkt widzenia, to uczuć nie jesteśmy w stanie w ten sposób modyfikować. Albo się coś czuje albo nie. Jest jakaś chemia, magia, flow i inne bajery albo ich nie ma. I nic na to nie poradzisz. Nie wychodzi z jedną osobą, to w końcu wyjdzie z inną. Tylko ile jeszcze trzeba czekać i szukać? Ile razy się sparzyć, zawieść i zaczynać znowu wszystko od nowa? To trochę męczące i nudne.
W ostatnich kilku latach swoje życia zawiodłam się na ludziach tyle razy, że coraz bardziej wątpię w to, że w dzisiejszych czasach można zbudować trwałą, prawdziwą relację. Relację, w której “na zawsze” nie oznacza 2 lat. Relację, która przetrwa wszystkie załamania, kryzysy i burze. Czasem moja nadzieja umiera, ale staram się wierzyć, że można w końcu trafić na “tą jedyną” osobę, która idealnie
przestań popsułeś klimat, sam nie wiem czy chce coś więcej
wypuszcze cię z rąk musze uciec stąd
w pokoju sam, ciągły stres
na początku rozmowa się klei, wydaje sie, że mamy ze soba duzo wspolnego, chcemy ale unikamy relacji – wszystko konczy sie tak samo, blokadą
tylko skocze w 1 miejsce potem znajde czas
nie ma fal, nie ma flow. nie popłyniemy razem
wolę ciągle mieć w pamięci twarz?
co za wstyd jak pan może taki być co tydzień — co mówimy?
wcisnę się w dziurę wśród ludzi łatwiej tłumić gniew
zaczynam zamykanie bram nie patrzę w tył
nie blokuj kiedy chciałbym przejść
to nigdy nie powtórzy nie będę szukał ciebie w niej
warto tracić czas, prosze nie budź mnie, niech będzie tak jak jest
